พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต โพตส์ข้อความผ่านสื่อโซเชียลมีเดียแฟนเพจเฟซบุ๊ก เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2568 ว่า

ส.ว. สีน้ำเงินที่เกิดจากการฮั้ว มิใช่แค่ปัญหาทางจริยธรรม หากคือ บาปกำเนิดของระบบการเมือง ที่เริ่มต้นด้วยการลวงตา เมื่อจุดเริ่มต้นไม่บริสุทธิ์ การทำหน้าที่ก็ย่อมไม่ต่างจากการซักฟอกบาปด้วยผ้าขาวปลอม พวกเขาไม่ใช่ตัวแทนของประชาชน แต่เป็นผลผลิตของข้อตกลงระหว่างอำนาจกับความกลัว ประชาธิปไตยที่พวกเขาพูดถึง จึงมีชีวิตเท่ากับกระดาษลงนามลับหลังประชาชน

เมื่อส.ว.ที่ไม่ได้มาจากเสียงประชาชน กลับอ้างสิทธิ์ในการปิดปากเสียงของประชาชน นั่นไม่ใช่รัฐสภา แต่คือ โรงละครแห่งการเสแสร้ง

พวกเขาเรียกเสียงของตนว่า “เสียงข้างมาก” แต่ลืมไปว่าเสียงนั้นสะท้อนจากห้องปิด ไม่ใช่ห้องประชุมของชาติ

พวกเขาใช้เสียงข้างมากเป็นอาวุธ เพื่อกลบเสียงของความถูกต้อง

พวกเขาใช้ “อคติ” เป็นหลักฐาน และใช้ “การทำให้เงียบ” เป็นคำพิพากษา ในมือของพวกเขา “มติ” กลายเป็นเครื่องมือทางอำนาจ ไม่ใช่ผลแห่งเหตุผล และในสายตาประชาชน “ความยุติธรรม” กลายเป็นละครที่เล่นซ้ำทุกสมัย โดยมีผู้ร้ายแต่งสูทสีเข้มและยิ้มด้วยความมั่นใจ

ภาพจำของ ส.ว.สีน้ำเงิน จึงไม่ใช่เพียงการฮั้วทางการเมือง หากคือ “การฮั้วทางศีลธรรม” ข้อตกลงร่วมที่จะทำให้สิ่งผิดดูชอบธรรมด้วยพิธีกรรมของสภา เมื่อการตรวจสอบเริ่มต้นขึ้น พวกเขาเรียกมันว่า “การล่าแม่มด” แต่เมื่อพวกเขาปิดปากคนอื่น พวกเขาเรียกมันว่า “การรักษาระเบียบ” นี่คือความย้อนแย้งอันวิจิตรของสังคมการเมืองไทย

เรามีคนทำผิดที่ถือครองอำนาจตรวจสอบ และคนซื่อสัตย์ที่ถูกกล่าวหาว่าทำลายระบอบการเมือง “พวกเขาไม่ได้ปกป้องจริยธรรม แต่ใช้จริยธรรมเป็นกำแพงปกป้องตนเองจากความจริง” และในที่สุด นักนิติบัญญัติที่ผ่านการฮั้ว ก็ไม่ต่างจากไวน์ปลอม มีกลิ่นหอมของพิธีการ แต่ข้างในคือของเสียที่หมักจากความหน้าซื่อใจคด

เมื่อคนที่ไม่ได้มาจากประชาชนกลายเป็นผู้ตัดสินใจแทนประชาชน ความยุติธรรมก็กลายเป็นเพียงคำขวัญในรายงานประชุม

ประชาธิปไตยที่แท้ ไม่ต้องการผู้แทนมาจากการฮั้วที่ด้วยเงินตราเพื่อเชิดจริยธรรมจอมปลอม ในประเทศที่จริยธรรมถูกผลิตด้วยเสียงข้างมากที่ไร้มโนธรรม จึงเป็นเพียงเสียงสะท้อนของคนเขลาที่หลงเชื่อว่าความถูกต้องเกิดจากจำนวน และนั่นคือสัญญาณของความล่มสลาย ที่คืบคลานมาด้วย “ฉันทมติแห่งความหลอกลวง.”